Leczenie pierwotnego zakażenia HIV-1 cyklosporyną A w połączeniu z wysoce aktywną terapią przeciwretrowirusową cd

Testy DNA i RNA związane z komórkami (zastosowane oznaczenie PCR ma granicę wykrywania trzech kopii DNA HIV-1 lub RNA na 106 komórek) przeprowadzono w sposób opisany uprzednio (38). Cytometrii przepływowej. Analizę metodą cytometrii przepływowej przeprowadzono na świeżo wyizolowanych PBMC, jak opisano wcześniej (11). Użyto przeciwciał monoklonalnych anty-CD3, anty-CD4 i anty-CD8 skoniugowanych z FITC, fikoerytryną (PE) lub chlorofilem perydynowym (Becton Dickinson Biosciences, San Diego, California, USA). Barwienie antygenem jądrowym Ki-67 przeprowadzono w sposób opisany uprzednio (39). Tetrameryczne cząsteczki HLA. Tetramery peptydowe klasy I (tetrameryczne cząsteczki HLA klasy I) wytworzono zgodnie z wcześniejszym opisem (40. 41). HLA-A2, HLA-B7, HLA-B8 i | 2-mikroglobulina sklonowano w prokariotycznych wektorach ekspresyjnych i poddano ekspresji w szczepach Escherichia coli. Ciężkie łańcuchy a-2-mikroglobuliny ponownie fałdowano przez rozcieńczenie w obecności odpowiednich peptydów. W przypadku HLA-B7 zastosowano peptydy HIV-1 Nef 128-137 (TPGPGVRYPL) i wirusa cytomegalii (CMV) pp65 (TPRVTGGGAM). W przypadku HLA-B8 używaliśmy Nef 89-97 (FLKEKGGL), a dla HLA-A2 peptydem był wirus Epsteina-Barr (EBV) (GLCTLVAML). Wykrywanie cytokin. Wytwarzanie wewnątrzkomórkowej cytokiny oceniano zgodnie z wcześniejszym opisem (41,42). PBMC stymulowano 10 .g (stężenie końcowe) białka gag p55 HIV-1 lub lizatem CMV (końcowe rozcieńczenie 1: 200) i enterotoksyną B staphylococcus (SEB) (200 ng / ml). Po 60 minutach stymulacji do wszystkich kultur dodano 10 .g / ml brefeldyny A (Sigma Chemical Co., St. Louis, Missouri, USA). Po 6-godzinnej aktywacji in vitro, barwienie powierzchni komórki zakończono stosując szczurzą przeciwludzkie przeciwciało CCR7 (3D12, szczurzy IgG2a), a następnie sprzężone z PE kozie przeciwciało anty-szczurzy IgG (H + L) (Southern Biotechnology Associates, Birmingham, Alabama). USA) i mysiego antyludzkiego CD4 CyChrome (Becton Dickinson Biosciences). Komórki następnie permeabilizowano za pomocą IntraStain (DAKO Corp., Carpinteria, California, USA) i znakowano anty-ludzkim IFN-y. allophyocyanin (B27, IgG1) (PharMingen, San Diego, Kalifornia, USA). Aktywację komórek T oceniano jednocześnie przez barwienie anty-CD69-FITC (Becton Dickinson Biosciences). HIV-1. i specyficzne dla CMV testy limfoproliferacyjne. PBMC rozmrożono i ponownie przeprowadzono w stan zawiesiny w 37 ° C w pożywce RPMI 1640 (Life Technologies Inc., Gaithersburg, Maryland, USA) zawierającej 2% inaktywowanej ludzkiej surowicy AB (Sigma Chemical Co.). PBMC wysiewano w ilości 2 x 105 komórek / studzienkę w 96-studzienkowych płytkach do hodowli komórek U (Corning-Costar Corp., Acton, Massachusetts, USA) i inkubowano z białkiem p24 gag HIV-1 (1 .g / studzienkę) lub Lizaty CMV (końcowe stężenie 1: 10 000) przez 5 dni. Hodowle komórkowe następnie pulsowano [3H] tymidyną (1. Ci / studzienkę) przez 18 godzin. Hodowle komórkowe ze wskaźnikiem stymulacji równym lub większym niż 5 wyższe niż niestymulowane hodowle komórek kontrolnych były uważane za pozytywne w kierunku proliferacji swoistej wobec HIV-1 (3 i / lub CMV. Analiza statystyczna. Podstawowymi pomiarami terapii (tylko CsA + HAART i HAART) były zmiany w ilości RNA HIV-1 w osoczu i liczby limfocytów CD4 we krwi obwodowej w czasie. Zmiany liczby komórek CD4 we krwi obwodowej i procent komórek T CD4 obserwowane w kohorcie CsA porównano z obserwowanymi w kohorcie kontrolnej. Wartości RNA HIV-1 poddano transformacji log10 przed analizą. Odsetek włączonych pacjentów, u których poziom RNA HIV-1 był niższy niż 50 kopii / ml, obliczano w czasie (analiza zamiaru leczenia). Zmiany wartości podmiotowych porównywano za pomocą sparowanego testu t Studenta. Wyniki analizowano za pomocą testu. 2 w przypadku danych dychotomicznych i testu t Studenta w przypadku zmiennych ciągłych. Wszystkie wartości P były dwustronne, a wartość P mniejszą niż 0,05 uważano za wskazującą na istotność statystyczną. Wyniki Pacjenci. Od czerwca 1998 r. Do marca 1999 r. Dziewięciu dorosłych pacjentów z potwierdzoną diagnozą pierwotnego zakażenia HIV-1 leczono CsA w skojarzeniu z HAART, a następnie przez 64 tygodnie. Zgodnie z planem w protokole badania, CsA przerwano po 8 tygodniach u wszystkich pacjentów, którzy następnie kontynuowali stosowanie samego HAART. Ponadto zidentyfikowano 29 dorosłych z pierwotną infekcją HIV-1 leczonych samym HAART (patrz Metody). Do porównania włączono tylko dane kliniczne i biologiczne (kohorta CsA + HAART w porównaniu do kohorty HAART). Co ciekawe, charakterystyka kliniczna i laboratoryjna przed rozpoczęciem leczenia była porównywalna w obu grupach (Tabela 1). U wszystkich pacjentów wystąpiły objawy pierwotnej infekcji HIV-1 (1). Ogólnie CsA był bardzo dobrze tolerowany u wszystkich pacjentów i żaden z nich nie rozwijał ani zaburzeń parametrów hematologicznych i biochemicznych, ani oportunistycznych infekcji. Tabela Charakterystyka kliniczna i laboratoryjna przed rozpoczęciem leczenia w dwóch kohortach terapeutycznych. Pomiary wirusologiczne
[patrz też: sushi a karmienie piersią, eve poradnik, szpital bytom żeromskiego ]
[podobne: eve online trial, eve online polska, eve poradnik ]