Dysfunkcja śródbłonka naczyniowego wynikająca z niedoboru l-argininy u pacjenta z nietolerancją białka lizynowego ad

Ojciec pacjenta zmarł rok temu i nie było możliwe zbadanie jego genetycznego makijażu. Czynność śródbłonka naczyniowego badano przed i po infuzji L-argininy u pacjenta i dziesięciu zdrowych mężczyzn w wieku od 30 do 42 lat (średni wiek: 35,3 . 4,2 lat) jako normalnych kontroli (kontrola A). Niezależnie od śródbłonka rozszerzanie naczyń krwionośnych po podaniu nitrogliceryny mierzono również u pacjenta iu dziesięciu zdrowych mężczyzn w wieku od 25 do 44 lat (średni wiek: 36,3. 4,7 lat) jako normalnych kontroli (kontrola B). Continue reading „Dysfunkcja śródbłonka naczyniowego wynikająca z niedoboru l-argininy u pacjenta z nietolerancją białka lizynowego ad”

Onkogenna fuzja AKAP9-BRAF jest nowym mechanizmem aktywacji szlaku MAPK w raku tarczycy ad

Możliwość udziału BRAF w rearanżacji chromosomów badano metodą fluorescencyjnej hybrydyzacji in situ (FISH). Kontig klonów sztucznego chromosomu 3 P1 o wielkości około 330 kb, obejmujący cały gen BRAF, złożono do użycia jako sondy (Figura 1A). Łagodne komórki tarczycy wykazały zgodnie z oczekiwaniami 2 sygnały. Analiza 32 nowotworów brodawkowatych tarczycy wykazała obecność guza zawierającego 3 sygnały, podczas gdy następna hybrydyzacja z sondą centromerową 7 chromosomu wykazała obecność 2 kopii chromosomu (Figura 1B). Ponieważ podział jednego sygnału BRAF doprowadził do powstania pary sygnałów znajdujących się we względnie stałej odległości od siebie, prawdopodobnym mechanizmem tego zdarzenia była inwersja wewnątrz chromosomów. Continue reading „Onkogenna fuzja AKAP9-BRAF jest nowym mechanizmem aktywacji szlaku MAPK w raku tarczycy ad”

Receptory jądrowe wyczuwające substancje odżywcze PPAR i FXR kontrolują równowagę energetyczną wątroby

Receptory jądrowe PPAR. (kodowane przez NR1C1) i farnezoidowy receptor X (FXR, kodowany przez NR1H4) są aktywowane w wątrobie odpowiednio w stanie na czczo i po posiłku. PPAR. Aktywacja indukuje utlenianie kwasów tłuszczowych, podczas gdy FXR kontroluje homeostazę kwasu żółciowego, ale oba receptory jądrowe regulują również wiele innych szlaków metabolicznych istotnych dla równowagi energetycznej wątroby. Poniżej przedstawiamy dowody na to, że działają one w sposób skoordynowany w celu kontrolowania kluczowych szlaków składników odżywczych, w tym utleniania kwasów tłuszczowych i glukoneogenezy w stanie na czczo i lipogenezy oraz glikolizy w stanie po posiłku. Continue reading „Receptory jądrowe wyczuwające substancje odżywcze PPAR i FXR kontrolują równowagę energetyczną wątroby”

Cystin, nowe białko związane z rzęskami, zostaje rozbity w mysim modelu cpk w postaci policystycznej choroby nerek

Wrodzona policystyczna nerka (cpk) jest najszerzej opisywanym modelem mysia policystycznej choroby nerek (PKD). Choroba torbielowata nerek ulega pełnej ekspresji w homozygotach i jest uderzająco podobna do ludzkiej autosomalnej recesywnej PKD (ARPKD), podczas gdy tło genetyczne moduluje penetrację odpowiedniego defektu w rozwijającym się drzewie żółciowym. Teraz opisujemy klonowanie pozycyjne, analizę mutacji i ekspresję nowego genu, który jest przerywany u myszy cpk. Gen cpk ulega ekspresji przede wszystkim w nerkach i wątrobie i koduje hydrofilowe białko o masie 145 aminokwasów, które nazywamy cystyną. W przypadku ekspresji egzogennej w spolaryzowanych komórkach nabłonka nerkowego cystyna jest wykrywana w rzęsek, a jej ekspresja pokrywa się z polaris, innym białkiem związanym z PKD. Continue reading „Cystin, nowe białko związane z rzęskami, zostaje rozbity w mysim modelu cpk w postaci policystycznej choroby nerek”

Mutacje NPHS2 w późnej fazie ogniskowej segmentowej stwardnienia kłębuszków nerkowych: R229Q jest powszechnym allelem związanym z chorobą

Mutacje w NPHS2, kodujące podocynę, zidentyfikowano w dzieciństwie z ogniskową i segmentową stwardnieniem kłębków nerkowych (FSGS). Rola NPHS2 w chorobie dorosłych jest słabiej określona. Przebadaliśmy 30 rodzin z FSGS i pozornym autosomalnym recesywnym dziedziczeniem oraz 91 osób z pierwotnym FSGS. Przebadaliśmy członków rodziny pod kątem mutacji NPHS2. Mutacje NPHS2 wydawały się odpowiedzialne za choroby w dziewięciu z tych rodzin. Continue reading „Mutacje NPHS2 w późnej fazie ogniskowej segmentowej stwardnienia kłębuszków nerkowych: R229Q jest powszechnym allelem związanym z chorobą”

Zależna od komórek T produkcja IFN-y przez komórki NK w odpowiedzi na wirus grypy A. ad 7

Tak więc siła wrodzonej odporności na infekcję wirusową może być modulowana przez ilościową i jakościową naturę odporności adaptacyjnej specyficznej dla wirusa infekującego, szczególnie w sytuacjach takich jak grypa, w której regułą jest wiele reinfekcji. W połączeniu z poprzednią pracą, nasze wyniki potwierdzają pogląd, że między składnikami odporności wrodzonej a odpornością adaptacyjną istnieją szerokie wzajemne oddziaływania, które wspólnie stanowią udaną odpowiedź immunologiczną, aby usunąć infekcję. Metody Ludzie i próbki krwi. Dwudziestu trzech dorosłych dawców (w wieku 25-65 lat) bez niedawnych objawów grypopodobnych włączono do badania za świadomą zgodą. Protokół badania został zatwierdzony przez instytutowy zespół kontrolny na Uniwersytecie Stanforda. Continue reading „Zależna od komórek T produkcja IFN-y przez komórki NK w odpowiedzi na wirus grypy A. ad 7”

Nadekspresja Cyclin D1 i inaktywacja p53 unieśmiertelniają pierwotne keratynocyty doustne za pomocą mechanizmu niezależnego od telomerazy ad 7

Telomery w tych unieśmiertelnionych komórkach są długie i niejednorodne, co sugeruje, że takie komórki utrzymują długość telomerów przez ALT. Chociaż uważa się, że większość nieśmiertelnych linii komórkowych i ludzkich nowotworów utrzymuje długość telomerów poprzez aktywację telomerazy, 10%. 15% guzów (39) i do 40% unieśmiertelnionych linii komórkowych SV40 nie ma wykrywalnej telomerazy (40). Mechanizm ALT w komórkach ssaków nie jest jeszcze zrozumiały, podczas gdy w drożdżach ALT osiąga się przez rekombinację z udziałem rekombinacji DNA za pośrednictwem RAD 52 (41, 42). Fakt, że długość telomerów, a nie aktywacja telomerazy, jest cechą biochemiczną najbliżej związaną z unieśmiertelnianiem, ilustrują unieśmiertelnione komórki telomerazy (39, 40) i jest dalej wspierany przez badania z dysfunkcyjnymi myszami telomerazy (43). Continue reading „Nadekspresja Cyclin D1 i inaktywacja p53 unieśmiertelniają pierwotne keratynocyty doustne za pomocą mechanizmu niezależnego od telomerazy ad 7”

Antysensowne hamowanie białka zapalnego makrofagów 1- blokuje niszczenie kości w modelu choroby szpiczaka kości ad 7

MIP-1. może także wzmocnić działanie IL-6 i RANKL, czynników osteoklastogennych, które stymulują tworzenie OCL i które są zwiększone w szpiku u pacjentów z MM (3) w celu dalszego wzmocnienia procesu niszczenia kości u pacjentów ze szpiczakiem (3). Czy zgodnie z naszą obserwacją MIP-1. stymuluje tworzenie OCL in vivo są wyniki Oyajobi et al. (15), który zgłosił, że komórki jajnika chomika chińskiego (CHO) konstytutywnie eksprymujące MIP-1. Continue reading „Antysensowne hamowanie białka zapalnego makrofagów 1- blokuje niszczenie kości w modelu choroby szpiczaka kości ad 7”

Wariant SCID ze specyficznymi odpowiedziami immunologicznymi i przewagą Komórki T ad 6

Wyliczenie podzbioru limfocytów u 3 pacjentów było podobne, z niemal całkowitym brakiem limfocytów B, zmniejszoną liczbą limfocytów T i prawidłowym poziomem komórek NK, co prawdopodobnie odzwierciedla konsekwencje zaburzonej rekombinacji V (D) J dla rozwoju limfocytów ( Tabela 1). Kliniczny i funkcjonalny fenotyp immunologiczny był jednak inny i charakterystyczny dla wszystkich 3 pacjentów. Pacjent OS2 przedstawił OS, w tym erytrodermię, limfoproliferację, a także podwyższone poziomy IgE i eozynofilii. IgA i IgM były nieobecne, a poziom IgG był niski w wieku 2 miesięcy i prawdopodobnie reprezentował przeniesione przeciwciało matki. Nie wykryto specyficznych przeciwciał (31, 32). Continue reading „Wariant SCID ze specyficznymi odpowiedziami immunologicznymi i przewagą Komórki T ad 6”

Regulacja rozprzestrzeniania się napadów przez neuroserpinę i tkankowy aktywator plazminogenu jest niezależna od plazminogenu ad 6

Ponadto, podobnie jak u szczurów, myszy z dzikim typem leczone neuroserpiną wykazywały znaczące zmniejszenie progresji aktywności konwulsyjnej. W przeciwieństwie do tPA. /. myszy wykazywały znaczny spadek szybkości napadu od twarzy do kończyn w porównaniu z myszami typu dzikiego (P. 0,02), a leczenie neuroserpiną nie przedłużało dalej tego czasu (Figura 7). Continue reading „Regulacja rozprzestrzeniania się napadów przez neuroserpinę i tkankowy aktywator plazminogenu jest niezależna od plazminogenu ad 6”