EGF wzmacnia zastępowanie interneuronów prążkowia wyrażających parwalbuminę po niedokrwieniu

EGF promuje proliferację i migrację komórek macierzystych / progenitorowych w normalnym mózgu dorosłego. Wpływ naskórkowego czynnika wzrostu na neurogenezę w mózgu niedokrwiennym jest jednak nieznany. Tutaj pokazujemy, że śródkomorowe podawanie EGF i albuminy zwiększa 100-krotną wymianę neuronów w uszkodzonym dorosłym prążkowiu myszy po niedokrwieniu mózgu. Nowo urodzone niedojrzałe neurony migrują do zmian niedokrwiennych i różnicują się w dojrzałe neurony wyrażające parwalbuminę, zastępując ponad 20% interneuronów utraconych w 13 tygodniu po niedokrwieniu i reprezentujących 2% wszystkich komórek znakowanych BrdU. Dane te sugerują, że podawanie EGF i albuminy może być stosowane do manipulowania neurogenezą endogenną w uszkodzonym mózgu i do wspomagania samokontroli mózgu. Continue reading „EGF wzmacnia zastępowanie interneuronów prążkowia wyrażających parwalbuminę po niedokrwieniu”

Onkogenna fuzja AKAP9-BRAF jest nowym mechanizmem aktywacji szlaku MAPK w raku tarczycy ad 7

Produkt PCR poddano elektroforezie w żelu agarozowym, oczyszczono z żelu i wklonowano do wektora pCR-XL-TOPO (Invitrogen Corp.). Kilka klonów zostało całkowicie zsekwencjonowanych. Genomową fuzję AKAP9-BRAF amplifikowano ze starterami 5a-GCAACTCAACCAAGTGAAAATG-3. i 5 (3-GGTTGATCCTCCATCACCAC-3 (3, dając produkt o w przybliżeniu 2,4 kb, a cDNA z odwrotnym produktem fuzyjnym amplifikowano ze starterami 5a-ACCCGCCTCGGACTCTATT-3. i 5a-GTTGGGCTTCCATCTGTAGC-3y, dając produkt o wielkości 242 pz. Continue reading „Onkogenna fuzja AKAP9-BRAF jest nowym mechanizmem aktywacji szlaku MAPK w raku tarczycy ad 7”

Receptory jądrowe wyczuwające substancje odżywcze PPAR i FXR kontrolują równowagę energetyczną wątroby ad 7

Te dane sugerują brak PPAR. sygnalizacja w tym modelu szczurzym z niedoborem białka, podnosząc możliwość, że endogenne ligandy nie aktywują PPAR. i wynikające z tego efekty homeostatyczne. Alternatywnie, ścieżki inne niż PPAR. sygnalizacja może przyczynić się do FAO i oszczędzania energii w sekrecji podczas przewlekłego niedoboru makroskładników. Continue reading „Receptory jądrowe wyczuwające substancje odżywcze PPAR i FXR kontrolują równowagę energetyczną wątroby ad 7”

Cystin, nowe białko związane z rzęskami, zostaje rozbity w mysim modelu cpk w postaci policystycznej choroby nerek ad 7

Konieczne będą dalsze badania interakcji polaris, cystyny, tubuliny i innych białek rzęskowych w celu przetestowania tego modelu. Istnieje coraz więcej dowodów na to, że wiążą się z zaburzeniami rzęsek, zarodkowymi wadami lewoskrętnymi (LR) i torbielowatą chorobą narządów wewnętrznych, np. Nerek, wątroby i trzustki. Polaris jest jednym z kilku białek, które wydają się funkcjonować w ryżu i determinacji osi ciała LR (46). Tworzenie się rzęsek rozpoczyna się w ciałach podstawowych i obejmuje proces zwany transportem międzywłókienkowym, w którym białka kiliogenne gromadzą się w kompleksy, które migrują w górę do osi żółciowych rzęskowych (47). Continue reading „Cystin, nowe białko związane z rzęskami, zostaje rozbity w mysim modelu cpk w postaci policystycznej choroby nerek ad 7”

Mutacje NPHS2 w późnej fazie ogniskowej segmentowej stwardnienia kłębuszków nerkowych: R229Q jest powszechnym allelem związanym z chorobą ad 6

Wykazano, że podocynę lokalizuje się w kłębuszkowej przeponie szczelinowej i oddziałuje bezpośrednio z nefryną, głównym białkiem z przeponą szczelinową (4, 5, 17, 18). Aby wykazać biologiczną różnicę między peptydami R229Q i typu dzikiego, przeprowadziliśmy testy wiązania nefryny z użyciem oczyszczonej nefryny, znakowanej in vitro. Tłumaczonym R229Q, podocynę typu dzikiego, oraz, w dwóch zestawach eksperymentów, podocynę o wcześniejszym działaniu. zidentyfikowano mutację R291W (9). W każdej z siedmiu par eksperymentów obserwowaliśmy więcej podocin typu dzikiego niż zmutowany podocynę R229Q w teście z nefryną (rysunek 3a). Continue reading „Mutacje NPHS2 w późnej fazie ogniskowej segmentowej stwardnienia kłębuszków nerkowych: R229Q jest powszechnym allelem związanym z chorobą ad 6”

Leczenie pierwotnego zakażenia HIV-1 cyklosporyną A w połączeniu z wysoce aktywną terapią przeciwretrowirusową ad 6

Pacjent 1009 był leczony CsA + HAART, podczas gdy kontrola 2 była leczona tylko HAART. PBMC stymulowano za pomocą białka gag p55 HIV-1 i lizatów CMV i analizowano pod kątem ekspresji CD4, CCR7, CD69 i IFN-y. (ekspresja wewnątrzkomórkowa). Dane pokazują ekspresję CD69 i IFN-y w obrębie CD4 + CCR7. Populacje komórek T. Continue reading „Leczenie pierwotnego zakażenia HIV-1 cyklosporyną A w połączeniu z wysoce aktywną terapią przeciwretrowirusową ad 6”

Zależna od komórek T produkcja IFN-y przez komórki NK w odpowiedzi na wirus grypy A. ad 6

Wcześniejsze badania wykazały, że fluA infekuje różne podzbiory leukocytów i indukuje produkcję wrodzonych cytokin, w tym różnych IFN i interleukin (39. 41). Szczególnie interesujące, DC są głównym producentem IFN typu I i IL-12, które mają głęboki wpływ na inne podzbiory komórek odpornościowych (42). Te wrodzone cytokiny mogą aktywować komórki NK i indukować wytwarzanie IFN-y. (12, 15, 16). Continue reading „Zależna od komórek T produkcja IFN-y przez komórki NK w odpowiedzi na wirus grypy A. ad 6”

Nadekspresja Cyclin D1 i inaktywacja p53 unieśmiertelniają pierwotne keratynocyty doustne za pomocą mechanizmu niezależnego od telomerazy ad 5

Nieśmiertelne komórki ludzkie utrzymują swoje telomery za pomocą jednego z dwóch znanych mechanizmów: aktywacji telomerazy lub aktywacji alternatywnej ścieżki w wydłużaniu telomerów (ALT). Aby dokładniej zbadać mechanizmy unieśmiertelniania w keratynocytach jamy ustnej, przebadaliśmy macierzyste komórki OKF6 i pochodne dla aktywności telomerazy. Aktywność telomerazy była nieobecna we wszystkich komórkach OKF6 (OKF6, OKF6-LacZ, OKF6-D1, OKF6-P p53, OKF6-D1 / P53), w tym nieśmiertelne szczepy komórek OKF6-D1 / P53 (Figura 4). Pomiary długości telomerów metodą Southern blot z sondą swoistą dla telomerowych powtórzeń ssaków (TRF) wykazały postępujące skracanie telomerów, które korelowały z replikacyjnym wydłużaniem okresu życia doustnych keratynocytów. Rodzicielskie komórki OKF6 wykazywały dłuższą średnią długość telomerów niż komórki OKF6-D1 i OKF6-p p53, które zachowały dłuższe telomery niż komórki OKF6-D1 / p53 przy 120 PD (Figura 5). Continue reading „Nadekspresja Cyclin D1 i inaktywacja p53 unieśmiertelniają pierwotne keratynocyty doustne za pomocą mechanizmu niezależnego od telomerazy ad 5”

Antysensowne hamowanie białka zapalnego makrofagów 1- blokuje niszczenie kości w modelu choroby szpiczaka kości ad 5

Podobne wyniki zaobserwowano w dwóch niezależnych eksperymentach (* P <0,05; ** P <0,01). Jak pokazano na Figurze 5, zwierzęta infuzowane komórkami EV-ARH rozwinęły lityczne zmiany kostne i zwiększyły tworzenie OCL (górny prawy panel, pokazany przez czerwoną oporną na kwas winianową barwę fosfatazy [TRAP]). Natomiast zwierzęta infuzowane komórkami AS-ARH nie wykazywały zwiększonego tworzenia OCL ani resorpcji kości (dolny prawy panel). Ponadto, obciążenie nowotworem w kościach zwierząt leczonych komórkami AS-ARH (górny lewy panel) było znacznie zmniejszone w porównaniu ze zwierzętami, którym podawano infekowane puste komórki z transdukcją wektora (dolny lewy panel). Komórki AS-ARH można było histologicznie wykrywać w sekcjach szpiku kostnego od zwierząt transfekowanych konstruktem antysensownym do MIP-1 (3, ale były one rzadkie. Continue reading „Antysensowne hamowanie białka zapalnego makrofagów 1- blokuje niszczenie kości w modelu choroby szpiczaka kości ad 5”

Wariant SCID ze specyficznymi odpowiedziami immunologicznymi i przewagą Komórki T ad 5

Komórki TCR wykrywalne u naszego pacjenta dominowały komórki T CD8 +. TCR V. Analiza spektroskopowa i heterodupleksowa wykazała zmniejszoną różnorodność repertuarową, z oligoklonalnymi ekspansjami komórek T podobnymi do tego, co opisano w OS, co pokazuje, że takie ograniczenia repertuaru limfocytów T w niedoborze RAG niekoniecznie są związane z rozwojem fenotypu Omenna. Co ciekawe, limfocyty T CD8 + u naszego pacjenta były całkowicie oporne na stymulację mitogenem in vitro. Może to stanowić anergię w kontekście ciężkiej infekcji EBV, a nie w przypadku wewnętrznej wady limfocytów T. Continue reading „Wariant SCID ze specyficznymi odpowiedziami immunologicznymi i przewagą Komórki T ad 5”