Dysfunkcja śródbłonka naczyniowego wynikająca z niedoboru l-argininy u pacjenta z nietolerancją białka lizynowego czesc 4

Ten sam punkt anatomiczny (przedni, boczny, dolny, przegrody) zapewnia identyczne przypisanie zwrotu z inwestycji w przypadku warunków dwóch badań. Niewielki ROI został wycentrowany w puli krwi lewej komory w celu określenia funkcji wejściowej tętnicy. ROI zostały skopiowane do pierwszych 120 sekund seryjnie pozyskanych obrazów w celu wygenerowania puli krwi i krzywych aktywności czasowej mięśnia sercowego. Tracer spillover został skorygowany przez najmniej kwadratową nieliniową analizę regresji, a MBF obliczono przy założeniu, że wpłynęła na radioaktywność z lewej komory do mięśnia sercowego. Rezerwa przepływu wieńcowego (CFR) została zdefiniowana jako stosunek przepływu krwi w mięśniu sercowym podczas infuzji ATP do przepływu w spoczynku. Wartości MBF i CFR dla pacjenta z LPI porównano z wartościami dla normalnych kontroli (n = 9). Analiza statystyczna. Wyniki przedstawiono jako średnie. SD. Istotność statystyczną w porównaniach między dwoma pomiarami i grupami określono za pomocą testu Welcha. ANOVA dla czterech grup została przeprowadzona za pomocą testu Kruskala-Wallisa, a następnie testu Scheffé dla wielu porównań, aby umożliwić testowanie parowania dla istotnych różnic między grupami. Istotność statystyczną określono jako P <0,05. Wyniki Analiza mutacji genu SLC7A7 u pacjenta. Gen SLC7A7 jest podzielony na dziesięć eksonów z wszystkimi miejscami składania donorowych i akceptorowych splicingów zgodnymi z regułą kanoniczną GT / AG (30) (Figura 1a). Figura 1Schematyczne przedstawienie genu SLC7A7 i mutacji u pacjenta. (a) Struktura genu SLC7A7. Pozycja cDNA jest określona zgodnie z GenBank AJ130718. Sekwencja kodująca (CDS) znajduje się w numerach nukleotydowych 294-1822. Exony (pudełka); introny (bary). Liczby nad polami są pierwszym nukleotydem eksonów. Na przykład. 1285. wskazuje, że nukleotyd 1285 jest pierwszym nukleotydem w eksonie 7. ATG wskazuje kodon inicjacji, a TAA przedstawia kodon stop. (b) W allelu macierzyńskim wykryto delecję Alu. z około 5,3 kbp od intronu 2 do intronu 4, co skutkuje pomijaniem całych eksonów 3 i 4 (271 bp). Lewe ramię powtórzenia Alu (otwarte groty); prawe ramię powtórzenia Alu (zamknięte groty strzał). Przerwane linie i ramki wskazują na delecję genu. (c) W allelu ojcowskim nastąpiła mutacja punktowa przy pierwszym nukleotydie intronu 3 (IVS 3 + G. A). Ta mutacja niszczy miejsce składania donora GT i prowadzi do błędu splicingu, co powoduje pominięcie całego eksonu 3 (126 pz). Przedstawiono również sekwencje miejsc donorowych i akceptorowych składania w genie. Znaleziono dwie mutacje u tego pacjenta. Pierwszy, odziedziczony po matce, dotyczy delecji DNA genomowego o długości 5,3 kbp, w której pośredniczy Aluj, od intronu 2 do intronu 4, a cDNA ujawnił delecję wszystkich eksonów 3 i 4 (271 bp) (Figura 1b). Stwierdzono, że sekwencje sąsiadujące z punktem przerwania są częścią dwóch powtórzeń Alu, które znajdują się w intronie 2 i 4, i które mają całkowitą homologię 66%. Sekwencja punktu przerwania była rdzeniową sekwencją homologiczną 19-bp. Druga mutacja, zakładana jako odziedziczona po ojcu, jest przejściem G. A w miejscu donorowym składania w intronie 3. Ta mutacja została opisana przez Sperandeo i in. u jednego japońskiego pacjenta z LPI (30). Miejsce składania donorowego GT uległo zniszczeniu w wyniku tej mutacji, co spowodowało błąd splicingu w miejscu dawnego donorowego składania GT z intronu 2 i delecję całego egzonu 3 (126 bp) w ojcowskim cDNA (Figura 1c). Obie te dwie mutacje generują przedwczesny kodon stop w kodonie 167 i eliminują ostatnie dwie trzecie białka. Tak więc, nasz pacjent jest złożoną heterozygotą dla dwóch mutacji (delecja za pośrednictwem Alu 5,3 kbp i IVS3 + G. A). Mutacyjna mutacja jest nowatorska w genie SLC7A7. Stężenia l-argininy i pochodnych NO. Stężenie L-argininy w surowicy u pacjenta było znacznie niższe niż w grupie kontrolnej A (21,1. 4,3 vs. 98,2. 9,8 nmol / ml, P <0,001) (Figura 2a). Stężenie L-argininy w surowicy matki pacjenta wynosiło 92,5. 6,1 nmol / ml (średnia z trzech oznaczeń), która mieściła się w normalnym zakresie. Stężenia L-argininy w surowicy krwi kontrolnej A i pacjenta były podwyższone o 30 minut po infuzji L-argininy (298,1 . 82,3 w porównaniu z 260,3 . 54,0 nmol / ml; P = NS) (Figura 2a). Figura 2 Porównanie stężeń L-argininy i NO, oraz funkcji śródbłonka naczyniowego między normalnymi kontrolami a pacjentem. (a) Stężenie L-argininy w surowicy (nmol / ml) w normalnych kontrolach (n = 10, kontrola A) iu pacjenta (trzy niezależne oznaczenia) przed (kontrola A, pacjent) i po (kontrola A [Arg], pacjent [Arg]) Wlew L-argininy [patrz też: pierwsza pomoc oparzenia, eve online pl, polskie produkty spożywcze ] [więcej w: polskie produkty spożywcze, eve online poradnik, eve online trial ]