Regulacja rozprzestrzeniania się napadów przez neuroserpinę i tkankowy aktywator plazminogenu jest niezależna od plazminogenu ad 5

Zwierzęta monitorowano przez 120 minut (n = 3 dla każdego warunku). Neuroserpin blokuje aktywność tPA indukowaną napadem. Aby zbadać względny wzrost aktywności tPA po napadach, przeprowadzono półilościową zymografię SDS-PAGE na ekstraktach hipokampu. Analiza ta wykazała, że wystąpił znaczny obustronny wzrost aktywności tPA po indukcji napadów (ryc. 6, aib), oraz że podanie neuroserpty do hipokampa ipsilateralnego znacznie zmniejszyło tę aktywność w obu hipokampach (ryc. 6b). Obniżenie aktywności tPA po stronie wstrzyknięcia było najprawdopodobniej wynikiem bezpośredniego hamowania tPA przez neuroserpinę. Figura 6 Analiza aktywności tPA w ekstraktach mózgowych. (a) Zymografia SDS-PAGE ekstraktów mózgu. Ścieżka jest mieszaniną ludzkiego tPA i ekstraktu z nerki szczurzej jako markera dla szczurzego aktywatora plazminogenu (uPA). Ścieżka 2 jest pusta, a ścieżki 3. 10 są ekstraktami hipokampalnymi godzinę po wstrzyknięciu KA. Ścieżki 3, 5, 7 i 9 są ipsilateralne (I), a ścieżki 4, 6, 8 i 10 są kontralateralne (C) do wstrzyknięcia. Pasy 3 i 4 pochodzą od zwierząt pozorowanych, które nie otrzymały KA (Sham), a wszystkie inne ścieżki pokazują zwierzęta, które otrzymały KA. Ścieżki 5 i 6 pokazują zwierzęta traktowane PBS, ścieżki 7 i 8 pochodzą od zwierząt traktowanych neuroserpin (Ns), a ścieżki 9 i 10 pochodzą od zwierząt, które zostały poddane kalosie (Call). (b) Ilościowa analiza aktywności PA z analizy zymograficznej SDS-PAGE ekstraktów mózgu godzinę po wstrzyknięciu KA. Wyniki przedstawiają średni krotny wzrost aktywności tPA w hipokampie ipsilateralnym (Ipsi) i kontralateralnym (Contra) do wstrzyknięcia KA, w stosunku do normalnej aktywności tPA w linii podstawowej u zwierząt pozorowanych. PBS i Ns oznaczają odpowiednio zwierzęta leczone PBS lub neuroserpiną (n = 5 dla każdego stanu), a Call reprezentuje ekstrakty mózgowe zwierząt poddanych kalusom (n = 2). * P <0,05 w stosunku do zwierząt traktowanych PBS. AU, jednostki arbitralne. Aby wykluczyć możliwość, że hamowanie aktywności tPA w przeciwległej półkuli spowodowane było dyfuzją neuroserpiny w linii środkowej, fluorescencyjnie znakowana neuroserpina została wstrzyknięta do hipokampa ipsilateralnego. Jedną godzinę po wstrzyknięciu nie było wykrywalnego przejścia znakowanego białka do przeciwstronnego hipokampa (dane nie przedstawione). Tak więc zmniejszenie aktywności tPA w przeciwległym hipokampie musiało wynikać z blokady rozprzestrzeniania się napadów. Sugeruje to, że obustronny wzrost aktywności tPA jest bezpośrednią konsekwencją rozprzestrzeniania się nieprawidłowej aktywności elektrycznej generowanej przez wstrzyknięcie KA do ciała migdałowatego. Aby przetestować tę hipotezę, ciałko modzelowate (Fi-gure 1d), które jest strukturą zawierającą połączenia aksonalne między dwiema półkulami i jest niezbędne do propagacji aktywności napadowej do przeciwległej półkuli, zostało chirurgicznie odcięte (kalusotomia). Jeśli zwiększona aktywność tPA obserwowana w przeciwległym hipokampie jest bezpośrednią konsekwencją rozprzestrzeniania się aktywności ruchowej przez linię środkową, wówczas ta procedura chirurgiczna powinna zapobiegać wzrostowi aktywności tPA w przeciwległej półkuli. Zymografia ekstraktów SDS-PAGE po kalosotomii i wstrzyknięciu KA do ciała migdałowatego dowiodła wzrostu aktywności tPA w hipokampie ipsilateralnym, podobnym do obserwowanego u zwierząt kontrolnych. Jednak w przeciwległym hipokampie nie obserwowano zwiększenia aktywności tPA związanej z napadami padaczkowymi (ryc. 6, aib, P <0,02). Dane te wskazują, że zarówno wzrost aktywności tPA, jak i rozprzestrzenienie się napadów drgawkowych w przeciwległej półkuli wynikają z bezpośredniej stymulacji ipilateralnego ciała migdałowatego, oraz że kliniczne i elektroencefalograficzne zahamowanie rozprzestrzeniania się napadów obserwowane przy leczeniu neuroserpą jest najprawdopodobniej spowodowane zahamowaniem aktywność tPA w hipokampie ipsilateralnym. Analiza rozprzestrzeniania się napadów u myszy z niedoborem tPA i plazminogenu. Aby bezpośrednio potwierdzić rolę aktywności tPA w rozprzestrzenianiu napadów, tPA. /. i kongeniczne myszy typu dzikiego badano po wstrzyknięciu KA do ciała migdałowatego. Wyniki te wykazały, że u szczurów obserwuje się szybki postęp napadów drgawkowych od twarzy do kończyny, a ostatecznie do czterech kończyn (uogólnienie) u myszy typu dzikiego traktowanych PBS (Figura 7). [hasła pokrewne: nowotwór pęcherzykowy tarczycy, mięśnie grzbietu anatomia, eve online polska ] [patrz też: szpital bytom żeromskiego, mięśnie grzbietu anatomia, sushi a karmienie piersią ]